De Standaard (01 oktober 2005)

Er zijn zo van die werken die in elke muziekgeschiedenis een belangrijke plaats wordt toebedacht, maar die bijna nooit te horen zijn in de concertzalen of op cd. Zo'n bundel is ongetwijfeld Armonico tributo, vijf sonates voor instrumentaal ensemble van Georg Muffat die in 1682 in Salzburg het licht zag. Muffat was toen net terug van een langdurig verblijf in Rome, waar hij vooral onder de indruk was gekomen van de muziek van Arcangelo Corelli. Muffat hoorde Corelli zelf zijn concerti grossi uitvoeren en speelde de vereerde Italiaanse meester ook enkele van zijn eigen probeersels in dit genre voor. Tot voor kort werd aangenomen dat Muffat veel van Corelli heeft geleerd, maar in zijn interessante tekst bij de cd suggereert Peter van Heyghen dat de beïnvloeding wederzijds was. Muffat zou samen met Corelli een cruciale rol gespeeld hebben in de ontwikkeling van het barokke concerto grosso. Corelli's beroemde Concerti grossi opus 6 zouden zelfs grotendeels schatplichtig zijn aan Muffat, en als je naar Muffats muziek luistert, kun je deze denkpiste alleen maar onderschrijven. Vaak hoor je typische Corelli-trekjes, maar dan net iets anders toegepast. Hoe dan ook, deze nieuwe, frisse opname van de vijf sonates uit Armonico tributo is meer dan welkom. Muffat stipte zelf aan dat deze werken solistisch of met meer instrumenten per partij kunnen worden uitgevoerd — Van Heyghen kiest samen met het ensemble Les Muffatti gelukkig voor een meervoudige bezetting, zodat het concerterende karakter van deze boeiende muziek goed tot zijn recht komt.